• wywiad udzielony dla Echa Miasta
  • wywiad udzielony dla Radia Łódź
  • Strona z książki \
  • Artykuł w \
  • Artykuł w \
  • Artykuł
  • Artykuł

Zdjęcie z galerii

10

Księga Gości


michalfub
Fajna strona, nawet cieka...

Anitacask
Ostanio dużo czytam blogó...

Sonia
" WIOSNA W...

Barbara
Uleńko, musiało upłynąć ...

Jadwiga
i love your blog, very ve...

Odwiedzający

Aktualnie online: 1
Dzisiaj: 2
W sumie: 141188

Tagi

Stare Polesie

Wspomnienia z dzieciństwa
 
Jestem z Łodzi – ze Starego Polesia
Na rogu stała moja kamienica
Mieszkańcy byli tu rozpoznawalni
Jak byśmy pracowali w jednej tkalni
Dzieciaki bawiły się przy trzepaku
W ulicy nie było drzew ani krzaków
I choć Łódź słynie z połaci zieleni
Jednak nie wszędzie można się dotlenić
Przy nas niedaleko był Stary Cmentarz
A w nim pełno drzew – kaplica w niej ołtarz
Dla dzieci nie było to miejsce smutku
Lecz bawiliśmy się tam po cichutku
Trochę bliżej był pusty plac wojskowy
Idealny do zabawy – rozmowy
Był Zielony Rynek pełen różności  
Czego tam nie było – dla nas z nowości
To w szarych workach – jeszcze żywe raki
Przerażające nie kuszące smaki
Ale pamiętam cukiernię na rogu
Nęciła zapachem zaraz przy progu
Bezom i ptysiom oprzeć się nie mogłam
Starczyło dwa złote i ciastko zjadłam 
Z ulicy też „Smot” – słyszałam jak krzyczał
Do wozu wnet sąsiad mu szmaty wrzucał
Do centrum Łodzi miałam bardzo blisko
A w nim zachwycało mnie prawie wszystko
Zwłaszcza spacery głównie po Piotrkowskiej
I najsmaczniejsze lody u Gronowskiej
Chociaż tylu rzeczy nam brakowało
To płacząc – nie tupaliśmy że mało
Dzisiaj dzieci nie cieszą małe rzeczy
Mniej z nich się uśmiecha a więcej beczy

Czas wirusa

Wolę od wirusa stronić
By od złego się obronić
***
O wirusie mówią spece
Jaką prawdę z tego sklecę
***
W niego wierzą – lub nie wierzą
Dla poklasku mity szerzą
***
Jedni wierzą – drudzy nie
Każdy mówi – to co chce
***
Jednych wirus poraża
Drugiemu forsę pomnaża
***
Nosić maskę dzisiaj muszę
Nie są to dla mnie katusze
***
Kiedy maskę zakładam
Trochę mniej gadam
***
Maskę noś też na nosie
Zrozum to – boś nie prosię

Koleje życia

Czas tak szybko nam płynie         
W nim doświadczeń bez liku
Małe dziecko w rodzinie
Liczne pasje w koszyku
I kolejne dekady
I kolejne marzenia
O spełnienie ich swady
Bo nie każdy docenia
Lecz kiedy z przekonaniem
Zamierza się je zdobyć
To z koniecznym wysiłkiem
Wystarczy na przód kroczyć
W otoczeniu być wzorem
Lecz nie przez pouczanie
Jakim pokryć kolorem
Lecz konkretne działanie
A w nim ważna uczciwość
Ona będzie przykładem
Co ważne w drodze życia
Co jest szczęściem – nie jadem
Świadcząc dobro Pro Bono
To w złych chwilach pomoże
Przyjaciół liczne grono
Których wciąż mieć- daj Boże

Sen na jawie

To bez planu tak się stało
Zobaczyła oczy – ciało
Dotąd była cichą panią
Przez nikogo nie kochaną.
 
Pojawiło się marzenie
Aby zostać jego cieniem
Poczuć delikatność rąk
Słodycz ust –  napisać song.
 
O tym jak ją wciąż rozpala
Jak uczucia rośnie skala  
Jak nieskromne miewa myśli
Co obojgu się wnet przyśni.
 
O przyszłości plany snują
Wszystko w głowach swych notują
Że będą do końca razem
Sen ich zmorzył tym obrazem.
 
Nadszedł świt – ze snu wybudził
Jego entuzjazm ostudził
Czekały go pilne sprawy
A nie frywolne zabawy
 
Już wiedziała że po wszystkim
Sen na jawie bywa płytkim

Codzienność

Zasłona
Maska skrywa doznania codzienności
Pod nią się chowa skromność lub podłość
Jedynie znawca duszy może ją prześwietlić
Dostrzegając pazerność bytu lub godność
 
Nowe odkrycia
Czas poufności życia już minął
Odkrywanie tajemnic jest normą
Niekiedy ujawniają nam prawdę
A niekiedy są tylko mit-formą

Moc spojrzenia

jedno spojrzenie – ogień rozpala
iskra w oczach ma moc pioruna
jeszcze nic nie wiesz o nic nie pytasz
lecz przekaz spływa niczym fortuna
 
kto go odbiera – czy ten co czyha
na skarb – czekając długo z wyborem
czy ten co już go w moc magii wlicza
wierząc że dobrym skieruje torem
 
naiwnie liczy w swe przeznaczenie
bo nuży go zbyt długie czekanie
zaryzykuje – i to natchnienie
zmienić się może w rozczarowanie
 
nie ma zasady co do spojrzenia
lecz warto zgłębić inne walory
by nie mieć już wątpliwości cienia
że możesz dalej wieść te amory

Taka jak Ty

Wiem, cech wiele mam po Tobie
i choć nie ma Ciebie przy mnie,
od lat grób kwiatami zdobię
i wspominam, stojąc dumnie.
 
Jaki byłeś, czy pamiętam?
Myśli plączą się po głowie,
jaka z nich wyniknie puenta,
na pytania, czy odpowie?
 
Ty o dobra nie walczyłeś,
wciąż żyliśmy bardzo skromnie,
choć ceniony w pracy byłeś,
bezpartyjny – żył ułomnie.
 
Lecz nie pieniądz był tym dobrem,
nie o niego zabiegałeś.
To szacunek był dorobkiem,
dobre słowo, tego chciałeś.
 
Na Twej drodze ludzka wdzięczność,
wzbogacała całe życie,
a odmowa to niezręczność,
której nie było w Twym bycie.
 
Co mi Tato przekazałeś?
Czego w życiu nauczyłeś?
Nie byliśmy z sobą blisko,
teraz wiem – ważne, że byłeś.
 
Nie przeklinam, w dobro wierzę,
ciut przesadzam w naiwności,
lecz do czasu, gdy wyśledzę,
że w kimś nie ma nic z wartości.
 
Zostawiłeś cząstkę siebie,
w moich gestach, zachowaniu,
mam nadzieję, że tam w niebie,
widzisz się w tym wpasowaniu.

A może Lepiej – Niż

Lepiej z troską go zawstydzić
Niż po cichu z niego szydzić
 
Lepiej zastanowić się dwa razy
Niż żałować – kiedy już obrazisz
 
Lepiej podjąć się wybranej drogi
Niż zrzędzić – że za wysokie progi
                                                                                                  
Lepiej być biednym – ale mieć smak
Niż być bogatym – lecz żyć byle jak
 
Lepiej coś wesołego stworzyć
Niż w niedoli smutku dołożyć
 
Lepiej porzucić złe towarzystwo
Niż martwić się – co inni pomyślą
 
Lepiej być skromnym i mieć poczucie wolności
Niż z pazerności wpaść w poddaństwa skrajności
 
Lepiej  mieć ufność w to co może się zdarzyć
Niż z niepewności zaprzestać marzyć
 
Lepiej mieć na starość mrzonki
Niż narzekać że bolą korzonki
 
Lepiej ją pogłaskać
Niż stać i tylko mlaskać
 
Lepiej czasem mocno przytulić
Niż się nad niemocą rozczulić
 
Lepiej mówić prawdę o problemie
Niż udawać że lew w tobie drzemie
 
Lepiej mówić otwarcie
Niż dopiero gdy zwarcie
 
Lepiej żebym pecha miała
Niż niemotę pokochała
 
Lepiej wierzyć w marzenia
Niż dumać że ktoś nie docenia
 
Lepiej być leniem co za nic się nie bierze
Niż takim, co źle robi ale w dobrej wierze 
 
Lepiej być naiwną owieczką – co nie beczy
Niż cwaniakiem co myślał – że zna się na rzeczy
 
   Lepiej optymizmem tryskać
   Niż przez jęki litość zyskać
 
   Lepszy jest uśmiech co innych raduje
   Niż wieczny grymas co humor psuje
 
   Lepiej czytać całe ranki
   Niż zanudzać koleżanki
 
   Lepiej głupstwem ludzi śmieszyć
   Niż swą pychą diabła cieszyć
 
   Lepiej już nie pisać wcale
   Niż snuć wątki o banale
 
Lepiej gdy coś nie wypali
Niż z głupotą gnać na fali
 
  Lepiej tańczyć przy muzyce
  Niż zatruwać innym życie

Mieszkańcy regionu łódzkiego w czasie pandemii

Publikacja Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Łodzi, przygotowała ciekawą pozycję, złożoną z tekstów nadesłanych przez łodzian, która daje wiele do myślenia, zwłaszcza o relacjach międzyludzkich. Mówi o nowym spojrzeniu w trudnym czasie ostatnich miesięcy, kiedy walczymy z wirusem. Zachęcam do lektury na stronie:
https://www.wbp.lodz.pl/aktualnoci/spotkania-sesje/2930-odzianie-w-czasach-zarazy-kronika-epidemii-koronawirusa.html

Jaki człowiek , taki świat

Słowo człowiek brzmiało dumnie
Okazało się zbyt szumnie
Z nim kontakty gorycz wnoszą
Złe instynkty się panoszą
Prócz zawiści i oszustwa
Plotek i pomówień mnóstwa
Nic nie wniósł do społeczności
A jedynie brak godności
 
Wielu dzisiaj jest symbolem
Tego co nazwiemy dołem
Za pieniądze zrobią wszystko  
Nawet gdy upadną nisko
Ważni ci co wciąż im dają
Za nic autorytet mają
Stanowiska i pieniądze
Niepohamowane żądze
 
To nie nowość lecz w tej skali
Świat pomału się zawali
Brak szacunku do innego
To dziś stan bytu ziemskiego

Książki