• wywiad udzielony dla Echa Miasta
  • wywiad udzielony dla Radia Łódź
  • Strona z książki \
  • Artykuł w \
  • Artykuł w \
  • Artykuł
  • Artykuł

Zdjęcie z galerii

3

Księga Gości


michalfub
Fajna strona, nawet cieka...

Anitacask
Ostanio dużo czytam blogó...

Sonia
" WIOSNA W...

Barbara
Uleńko, musiało upłynąć ...

Jadwiga
i love your blog, very ve...

Odwiedzający

Aktualnie online: 1
Dzisiaj: 0
W sumie: 135886

Tagi

Trafiona

Widzi – słyszy – czuje
Rzeczywistość zadaje rany
Sprzeciw miota iskrą zapalną
Dusi gniewne słowa
Gdyby okazały swą moc
Cyklon byłby podmuchem
Z obcym dla niej przekleństwem
Weszła w nieznane
Czy wytrwa
Czy wróci dawna pogoda ducha
Czy zmieni ją na zawsze
Przestanie wierzyć
Przestanie ufać
Zmieni priorytety
Trafiona nowym doświadczeniem

Zarysowania

Nie tylko lata znaczą twarz.
Los rzeźbi rysy, jak w kamieniu.
Gdy bez miłości minął czas,
to łzy mówiły o cierpieniu.
Nie tylko lata znaczą twarz.
Bo gdy pogodna i serdeczna,
to nawet w zmarszczkach młodość trwa,
można uwierzyć, że jest wieczna.
Nie tylko lata znaczą twarz.
Mądrość ukrywa się w spojrzeniu.
Dojrzalsza jest każdego dnia.
Na życia kres, czeka w olśnieniu.

Jaki człowiek – taki świat

Człowiek który nie ma dla kogo żyć
Dla kogo budować przyszłości
Mając jedno marzenie
Zaistnieć
Zostawić pomnik
Nie bacząc na sposób jego tworzenia
Po nim choćby potop
Nikogo nie kocha
Nikt jego nie kocha
Wokół tylko słudzy
Nagradzani
Bez honoru
Bez twarzy
Skuteczni – kiedy nakazuje
I pozwala być
Bez sumienia
Bez lęku – że za chwilę będą nikim
Śmieciem na wysypisku
A gdyby ten sam człowiek
Stał się wehikułem kreatywności
Siłą która buduje lepszy świat
Dzisiaj sobie
Jutro innym
Może świat stałby się lepszy
A on szczęśliwszy
Przez tą chwilę która mu pozostała

Czy się obudzimy

Odzyskać Skrzydła
 
zamęt niszczy umysł – ciało – duszę
świat ubożeje – człowiek się zatraca
zawłaszcza go złość- żądza- pycha
czy się obudzi i odzyska skrzydła
aby się wznieść i złapać oddech

Spotkanie o poranku

lekko biegła z rannym chłodem
spojrzał na nią mimochodem
miała rozpuszczone włosy
a na nich kropelki rosy
oczy duże szafirowe
lekko przechyloną głowę
było w niej coś ulotnego
zapragnął – by była jego
pobiegł za nią w niepewności
czy się zlęknie i zezłości
i straci wszelkie nadzieje
może współczucie zasieje
myśląc tak upadł na ziemię
łapiąc z bólu swoje ramię
zaskoczona jego jękiem
pochylona nad nim z wdziękiem
w oczy zielone zajrzała
i już odejść nie umiała

Lot do Katynia

złożyć miała uroczyście
delegacja lecąc rano
hołd w Prezydenta asyście
tym co w tył głowy strzelano
 
w ciszy siedzieli przejęci
dumni że to ich wybrano
jednych z przypadku po części
drugich za zasługi  słano
 
Katyń był  tym celem lotu                     
dolecieć chcieli najprędzej
nagle mgła oplotła ziemię
czy chciał Katyń ofiar więcej                
 
z każdą minutą gęstniało
myśli w głowach się kłębiły
co widzieli przerażało
brak pomysłu zjadał siły
 
to ta brzoza –w Polsce znana
przeszkodziła w drodze lotu
a zadana przez nią rana
nie dała szansy powrotu
 
na łzy czasu już nie mieli
na twarzach zagościł strach
jak na huk reagowali
pomyśleli że to zamach
 
w ważnej misji polecieli
zamknąć wciąż otwarte rany
i tego nie przewidzieli
oni i sam Lech wybrany
 

Tam na gór szczycie

widzę świat wyciszony
czyste powietrze wypełnia płuca
czuję się zdrowsza bardziej ludzka
obejmuję i przytulam do siebie
to co pomiędzy ziemią a niebem
w ciszy słyszę co nie może się przedrzeć
przez pośpiech niepokój i ból
w marzeniach dotykam chmur
wolna jak ptak czuję wiatr
a kiedy schodzę w dół
ocieplenie mi grozi
powietrze duszące
mniej dzikiej przyrody
i lodowce kruszące
w oceanach śmieci
miliardy plastiku
ryby znikające
i świat w zaniku
jeszcze wirus nas dopadł
czy to doświadczenie
czegoś nas nauczy
zmieni nawyki
uzdrowi ziemię
 

Ogrodowe inklinacje

ludzie tworzą ogrody botaniczne
w nich bezmiar krzewów i kwiatów
a ja kocham przestrzenie dzikie
ptaki jak gubią ziarnka podczas lotów
 
a ziemia je wszystkie zachłannie otuli
i kwiaty zasiane wiatru podmuchem
pięknie wzrastają na ziemi powoli
jawiąc się nagle – jak tchnięte duchem 
 
jest wzdłuż ścieżki oset srebrnolistny
a wszystko – choć nie pielęgnowane
tworzy obraz w odmianach rozlicznych
mocą przyrody uszlachetniane
 
po kamieniach w górę pnie się róża
jej kwiaty różnobarwne z zapachem
zdobią skarpę niewielkiego wzgórza
kusząc spragnione motyle latem
 
raz jeden przysiadł nektar wychylić
lecz urzeczony niezwykłym wdziękiem
nie omieszkał ten kwiatek zapylić
i został wiernym róży kochankiem

 

Poszukiwanie

Zapragnęłam ciebie szukać
Rozglądając się po świecie
Tyle twarzy dusz w nim tyle
Jaką los mi przyszłość wplecie  
 
Czy zachwyci i rozbudzi
Chęci do podania dłoni
Do przesłania błysku w oczach
Temu co się im pokłoni
 
Zapragnęłam ciebie szukać
Rozglądając się po świecie
Tyle twarzy dusz w nim tyle
Czy ją ujrzę w ciepłym lecie
 
Kiedy znak mi czuły prześle
Blaskiem słonecznym porazi
Tak że niemoc mną zawładnie
I marzenia moje zdradzi
 
Już nie muszę teraz szukać
Rozglądając się po świecie
Gdzie i twarzy i dusz tyle
Bo wśród nich znalazłam ciebie
 

Wielkanoc 2021

Najgorszy wirus – tradycji nie zmieni
Na stole święconka a w niej baranek
Może nie pójdziemy z nią do kościoła
To z myślą o świętach, zbudzi nas ranek.
 
Życzenia przekazując wirtualnie
Zatęsknimy do tych Świąt Wielkiej Nocy
Tak odmiennych do obecnych refleksji
Która może w przyszłości doda mocy.
 
Zaczniemy doceniać to – co mieliśmy
Tych co dziś daleko – chcemy mieć blisko
Czy dostrzeżemy wagę człowieczeństwa
Zrozumiemy, że pieniądz – to nie wszystko.
 
Te święta przejścia od śmierci do życia
Mogą też stać się w przyszłości zwiastunem
Tego co my sobie wszyscy życzmy
Tego połączenia dobra z rozumem.

Książki